niedziela, 3 czerwca 2012

Rozdział 1

Pewna młoda, piękna złotowłosa dziewczyna o imieniu Alyss, no oko siedemnastoletnia, szła polną drogą w towarzystwie swojego najserdeczniejszego przyjaciela Will'a. Ubrana była w długą, białą, prostą suknię ze zwiewnego materiału. Jej długie pukle włosów opadały lekkimi falami na ramiona. Przyjaźń tych dwóch młodych osób trwała już wiele lat. Szli właśnie w kierunku domu dziewczyny. W koszykach nieśli warzywa i owoce zakupione na targu. Droga była długa, więc głodni i zmęczeni czekali tylko, aż ich oczom ukaże się przytulna chatka. Wchodzili właśnie na ostatnie wzgórze, które ich od tego miejsca dzieliło. Lecz nagle ujrzeli biegnącą ku nim młodszą siostrę Alyss: Jennifer. Po wyrazie twarzy dziewczyny stwierdzili, że zaraz usłyszą jakąś złą nowinę. Aby dowiedzieć się co się stało przyspieszyli kroku. Gdy Jennifer zbliżyła się do nich na odległość głosu krzyknęła:

  • - Alyss!! nasza mama jest nieprzytomna!
  • - Co? - Alyss wypadł kosz z ręki. - dlaczego nie pojechałaś po lekarza? Trzeba to zrobić jak najszybciej!
  • - Zrobiłabym to, ale wiesz przecież, że nie umiej jeździć konno! - zrozpaczonej Jennifer leciały łzy z oczu.
  • - Tak, rzeczywiście! Zapomniałam! Wybacz Jenni – mówiła Alyss przepraszającym tonem.
  • - A może przestaniecie gadać jak stare baby na targu i ruszymy się stąd? - Will wkroczył do akcji.
  • - Tak, masz racje!! - dziewczęta pozbierały to co wypadło z kosza i jak najszybciej ruszyły w stronę domu. Gdy weszli do chatki, na łóżku ujrzeli kobietę z zamkniętymi oczami.
  • - o mój Boże – krzyknęła Alyss na widok matki – Will – zwróciła się do chłopaka – biegnij do stajni, wyprowadź Jaśmina i jedź po medyka.
  • - Mam go osiodłać? - spytał
  • - Nie! Pojedź na oklep! Szybko! - odkrzyknęła mu dziewczyna
  • - Jasne! - powiedział i zniknął w stajni. Po chwili dało się usłyszeć rżenie konia i tętent kopyt.
  • - Jenni, weź wiadro i napełnij je wodą – rozkazała Alyss
  • - Już idę! - zapewniła dziewczyna i wybiegła z wiadrem w stronę studni.

Alyss w tym czasie wzięła kilka ręczników, położyła je koło łóżka. Na kominku rozpaliła ogień i zaczęła gotować wodę. Wrzątek przelała do mniejszego naczynia i dodała tam trochę ziół. Odłożyła 'herbatę' na stół na wypadek gdyby ich mama się obudziła. W tym czasie wróciła Jenni. Położyła wiadro z wodą obok siostry. Alyss zamoczyła ręcznik w wodzie, wykręciła z nadmiaru i położyła na głowie matki. Jak na razie jednak nic nie pomagało. Nieprzytomna nie budziła się. Dziewczęta były zrozpaczone. Czekały tak jeszcze około pół godziny zmieniając co jakiś czas okłady, dopóki nie powrócił Will wraz z lekarzem. Medyk jak najszybciej zbadał puls oraz ciśnienie nieprzytomnej. Jednak z jego miny można było wywnioskować, że nie jest dobrze. Gdy skończył, stwierdził:

  • - Już nic nie da się zrobić, przykro mi...
  • - Co to znaczy? - pytała Alyss cała się trzęsąc – jak to NIE DA SIĘ NIC ZROBIĆ?
  • - Niestety, ale wasza matka nie żyje. Tyle dobrego, że odeszła bezboleśnie, przynajmniej nie cierpiała.
  • - Tak, najwyraźniej przyszedł jej czas – łkała dziewczyna dławiąc się łzami. Spojrzała na swoją siostrę. Jej twarz była blada jak papier, lecz z oczu nie płynęły strumienie łez. Stała jak kamień, jedyny ruch jaki wykonywała to mruganie powiekami. Wydawała się być nieobecna. ''Jest silniejsza ode mnie, lepiej to znosi'' pomyślała Alyss. Lecz myliła się bardzo. Jennifer może z zewnątrz wyglądała na spokojną, ale w środku duszy coś się rozdarło, coś pękło, zniknęło. Tej matczynej miłości, której teraz zabraknie nic nie zastąpi. Nic nie zajmie miejsca w jej sercu, które wcześniej należało do tego uczucia. Jenni doskonale o tym wiedziała, lecz mimo wszystko postanowiła być silna. Postanowiła, że w tym trudnym czasie musi być podporą dla swojej bardzo wrażliwej siostry. Na zawsze.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz