- - Alyss!! nasza mama jest nieprzytomna!
- - Co? - Alyss wypadł kosz z ręki. - dlaczego nie pojechałaś po lekarza? Trzeba to zrobić jak najszybciej!
- - Zrobiłabym to, ale wiesz przecież, że nie umiej jeździć konno! - zrozpaczonej Jennifer leciały łzy z oczu.
- - Tak, rzeczywiście! Zapomniałam! Wybacz Jenni – mówiła Alyss przepraszającym tonem.
- - A może przestaniecie gadać jak stare baby na targu i ruszymy się stąd? - Will wkroczył do akcji.
- - Tak, masz racje!! - dziewczęta pozbierały to co wypadło z kosza i jak najszybciej ruszyły w stronę domu. Gdy weszli do chatki, na łóżku ujrzeli kobietę z zamkniętymi oczami.
- - o mój Boże – krzyknęła Alyss na widok matki – Will – zwróciła się do chłopaka – biegnij do stajni, wyprowadź Jaśmina i jedź po medyka.
- - Mam go osiodłać? - spytał
- - Nie! Pojedź na oklep! Szybko! - odkrzyknęła mu dziewczyna
- - Jasne! - powiedział i zniknął w stajni. Po chwili dało się usłyszeć rżenie konia i tętent kopyt.
- - Jenni, weź wiadro i napełnij je wodą – rozkazała Alyss
- - Już idę! - zapewniła dziewczyna i wybiegła z wiadrem w stronę studni.
Alyss w tym czasie wzięła kilka
ręczników, położyła je koło łóżka. Na kominku rozpaliła
ogień i zaczęła gotować wodę. Wrzątek przelała do mniejszego
naczynia i dodała tam trochę ziół. Odłożyła 'herbatę' na stół
na wypadek gdyby ich mama się obudziła. W tym czasie wróciła
Jenni. Położyła wiadro z wodą obok siostry. Alyss zamoczyła
ręcznik w wodzie, wykręciła z nadmiaru i położyła na głowie
matki. Jak na razie jednak nic nie pomagało. Nieprzytomna nie
budziła się. Dziewczęta były zrozpaczone. Czekały tak jeszcze
około pół godziny zmieniając co jakiś czas okłady, dopóki nie
powrócił Will wraz z lekarzem. Medyk jak najszybciej zbadał puls
oraz ciśnienie nieprzytomnej. Jednak z jego miny można było
wywnioskować, że nie jest dobrze. Gdy skończył, stwierdził:
- - Już nic nie da się zrobić, przykro mi...
- - Co to znaczy? - pytała Alyss cała się trzęsąc – jak to NIE DA SIĘ NIC ZROBIĆ?
- - Niestety, ale wasza matka nie żyje. Tyle dobrego, że odeszła bezboleśnie, przynajmniej nie cierpiała.
- - Tak, najwyraźniej przyszedł jej czas – łkała dziewczyna dławiąc się łzami. Spojrzała na swoją siostrę. Jej twarz była blada jak papier, lecz z oczu nie płynęły strumienie łez. Stała jak kamień, jedyny ruch jaki wykonywała to mruganie powiekami. Wydawała się być nieobecna. ''Jest silniejsza ode mnie, lepiej to znosi'' pomyślała Alyss. Lecz myliła się bardzo. Jennifer może z zewnątrz wyglądała na spokojną, ale w środku duszy coś się rozdarło, coś pękło, zniknęło. Tej matczynej miłości, której teraz zabraknie nic nie zastąpi. Nic nie zajmie miejsca w jej sercu, które wcześniej należało do tego uczucia. Jenni doskonale o tym wiedziała, lecz mimo wszystko postanowiła być silna. Postanowiła, że w tym trudnym czasie musi być podporą dla swojej bardzo wrażliwej siostry. Na zawsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz