czwartek, 21 czerwca 2012

Przepraszam

Przepraszam, że tak długo nie dodaje nowego rozdziału, ale miałam karę na komputer i nie mogłam pisać. Poza tym teraz koniec roku szkolnego i trzeba się było postarać o taką np. ocenę z historii :) I jeszcze kilka innych spraw zawracało mi głowę, więc nie miałam czasu pomyśleć nawet przez sekundę o blogu.
Ale obiecuję, że dodam kolejny rozdział w przyszłym tygodniu!!! Tego jestem pewna!
Pozdrawiam
          Justyna   :)

sobota, 9 czerwca 2012

Rozdział 4


Alyss zerwała się z łóżka. Była noc. Ten odgłos, który ją obudził był przeraźliwy. „Brzmiał jak.... O matko! To wycie wilka!” pomyślała, kiedy ten dźwięk się powtórzył. Jenni także się obudziła.
  • - Co to było? Brzmiało jak wilk! - dziewczyna trzęsła się ze strachu.
  • - No, na pewno to nie było miauczenie kociaka! Wstawaj! - Alyss starała się zachowywać spokojnie.
Dziewczyny po cichu zeszły do kuchni, gdzie zostawiły łuki i strzały. Mrożące krew w żyłach wycie nie ustawało. Tym razem wilki podeszły pod stajnię.
  • - O Boże! Co będzie jeżeli uda im się dostać do stajni? Tam drzwi nie są takie mocne! - Jenni bardzo się przestraszyła.
  • - Jenni, nie panikuj! Przecież możemy przejść do stajni drzwiami obok kuchni! Dawno ich nie używałyśmy, więc o nich zapomniałaś!
  • - Och, rzeczywiście! Chodźmy!
Dziewczyny przeszły po cichu wspomnianymi drzwiami w ostatniej chwili, gdyż jeden z wilków przechodził już do stajni oknem. Alyss w mgnieniu oka podniosła łuk, wycelowała i wystrzeliła. Strzała trafiła zwierzę, które jeszcze tylko przez kilka sekund się szarpało, a po chwili spadło na ziemię. Lecz to nie był koniec! Wilki drapały i gryzły drzwi od stajni, a one po chwili ustąpiły! Przestraszone konie głośno parskały. Jenni na równi z siostrą wypuściła strzałę. Dwa osobniki padły na ziemię, ale następne próbowały dostać się do koni. „Tych zwierząt nie da się chyba przestraszyć” przemknęło przez myśl Alyss, kiedy strzelała do największego wilka. Trafiła go w klatkę piersiową. Zwierze upadło na ziemię wyjąc, ale zaraz ucichło. Chwilę później reszta watahy poczęła się wycofywać warcząc.

  • - Co się stało? - Alyss była zdziwiona.
  • - Najwyraźniej zabiłaś przywódcę stada! Och Alyss! Gdyby nie to, mogłoby się nam nie udać! - Jenni skakała wręcz z radości.
  • - Naprawdę? - dziewczyna nadal nie mogła dojść do siebie po napaści wilków.
  • - Tak! Ale to nie koniec... Co teraz zrobimy?
  • - No cóż, wilki mogą nas napaść w ciągu nocy jeszcze raz, więc moim zdaniem powinnyśmy spać na sianie tutaj, w stajni. I będziemy czuwać! Co godzinę będziemy się zmieniać! - Alyss zaczęła myśleć logicznie.
  • - Zgadzam się, ale po tym zdarzeniu jestem strasznie zmęczona i głodna. Może pójdę szybko do spiżarni i wezmę coś do jedzenia? - Jenni bardzo burczało w brzuchu.
  • - Jak chcesz. Możesz iść. Ja zaczekam i w tym czasie obejmę pierwszą wartę.
Jenni poszła do spiżarni po jedzenie, ale po chwili spanikowana wróciła.
  • - Alyss! Te drzwi którymi tu weszłyśmy zatrzasnęły się i nie mogę ich otworzyć!
  • - Niestety Jenni, ale nic nie poradzę! Nie otwierałyśmy ich od wielu lat, więc to się mogło zdarzyć. Wiem, że jesteś głodna, ale nie mogę pozwolić ci iść do domu przez dwór, ponieważ te wilki mogą się tu jeszcze czaić! A jeżeli wyjdziesz teraz, kiedy jest ciemno, na pewno cię zaatakują!
  • - Masz rację. - Jenni westchnęła głośno.
Jennifer aby nie myśleć o głodzie zasnęła. Po godzinie poczuła, że ktoś ją trąca w ramię.
  • - Jenni, wstawaj! Teraz twoja kolej! - Alyss próbowała obudzić siostrę.
  • - Już wstaję... - Jenni powoli podniosła się z posłania z siana.
Alyss, gdy jej siostra wstała ułożyła się do snu. Jenni w tym czasie podeszła do wiadra w którym trzymały wodę dla koni. Ochlapała twarz wodą, aby się szybciej rozbudzić. Lecz nie pomogło to na długo. Już po dziesięciu minutach dziewczynie zachciało się spać. Ciszę nocy przerywał czasem szelest liści lub świst wiatru. Postanowiła ponowić czynność z wodą i znów ochlapała twarz. Ale po jakimś czasie nie opierała się już i sen skleił jej powieki.


<><><>

Obudziła się w odpowiedniej chwili by ujrzeć wilka skradającego się w stronę stajni. W mgnieniu oka pochwyciła łuk i wystrzeliła. Strzała z przecięła powietrze. Cichy furkot przerwał nocną ciszę. Trafione zwierzę zawyło żałośnie i padło. Dźwięk ten obudził Alyss. Przestraszyła się na widok łuku w rękach siostry. Sięgnęła jak najszybciej po swój. Jenni stała jak kamień wpatrując się w ciemność nocy. Po chwili jednak nie widząc żadnego zagrożenia, usiadła.
  • - Co się stało? -Alyss nadal była zaniepokojona.
  • - Gdy miałam czuwać niestety zasnęłam. Obudziłam się jednak w samą porę aby ujrzeć tego wilka, który się tu skradał. Więc go zastrzeliłam. Zanim zdechł zawył i obudził ciebie. Przepraszam, że zasnęłam... - Jenni bardzo żałowała.
  • - Nie, nic się nie stało! Dobrze że się obudziłaś! Inaczej byśmy nie żyły! - Alyss starała się być wyrozumiała dla siostry. - Jednak, aby oszczędzić nam jakichkolwiek kłopotów, teraz to ja obejmę wartę.
Jenni uśmiechnęła się do siostry. „Alyss jest bardzo dzielna! Ja nie odważyłabym się przejąć teraz warty. Nie w takiej chwili...” pomyślała. Rozmyślała jeszcze chwilę, ale po chwili opadły jej powieki i zasnęła.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że ten rozdział również wam się podoba!! Ja jestem zadowolona!
Bardzo dziękuję wam za te 200 wyświetleń!!
Proszę was również o komentarze! Dzięki nim będe mogła zorientować się co o moim blogu myślicie!!
Pozdrawiam
          Justyna   :)

poniedziałek, 4 czerwca 2012

Baaaardzo dziękuję!!

Baaaardzo dziękuję za te 100 wyświetleń!!
Przynajmniej wiem, że ktoś to czyta!!
:) :) :) :) :)
Justyna

Rozdział 3


  • - Alyss, prawa noga do tyłu! Tak, teraz dobrze. Jenni! Podnieś łuk trochę wyżej! Może być. - Will wcielił się w rolę nauczyciela – Pamiętajcie! Jeżeli strzelacie z łuku, musicie go trzymać pod odpowiednim kątem! I zawsze musicie się z koncentrować zanim wypuścicie strzałę!
  • - To już się robi nudne! Mam już dosyć tej ciągłej koncentracji!!! - szepnęła Jenni do siostry i oddała strzał.
  • - Auuuuu – krzyknęła, ponieważ gdy wypuszczała strzałę źle trzymała łuk i cięciwa mocno uderzyła ja w rękę.
  • - Ale jak widzisz koncentracja jest potrzebna m.in. po to, aby cie nie bolały ręce – pouczyła siostrę Alyss z małym uśmieszkiem. - Will ma rację. Jeżeli chcesz osiągnąć sukces, a w naszym przypadku coś upolować musisz się skupić!!!
  • - Tak, to prawda! A teraz spójrz na swoją strzałę – chłopak wskazał w stronę polany, gdzie w połowie odległości między tarczą a dziewczętami, w trawie leżała strzała Jenni – nie doleciała nawet do połowy!!! A jeżeli będziesz celowała do jakiegoś zwierzęcia i coś na przykład rozproszy twoją uwagę, a ty nie będziesz skupiona efekt będzie taki sam!!!
  • - Dziękuję, następnym razem będę bardziej uważać. - Dziewczynę chyba przekonał krótki wykład Willa.
  • - Will! - zawołała Alyss – kiedy zaczniemy ćwiczyć w terenie?
  • - W sumie już nieźle sobie radzicie, więc myślę, że już niedługo.
  • - To zawrzyjmy układ: jak my 3 razy pod rząd dobrze strzelimy, a strzały trafią w tarcze to weźmiesz nas na ćwiczenia w terenie, dobrze? - Alyss jak najszybciej chciała wypróbować swoje nowo nabyte umiejętności.
  • - Zgadzam się! Ale jeżeli któraś z was strzeli źle, ćwiczymy przy tarczach do końca dnia!! - Will nie był złośliwy. Przeciwnie! Chciał aby dziewczyny umiały jak najlepiej strzelać z łuku. Te umiejętności miały im się bardzo w życiu przydać.
  • - Ja również się zgadzam! - Alyss domyśliła się o co chodzi Will'owi.
  • - Więc proszę bardzo, strzelajcie!

Po 5 minutach, ku wielkiemu zdziwieniu Will'a, dziewczyny skończyły strzelać. Co było najdziwniejsze każda z nich strzeliła 3 razy bardzo dobrze. „Widocznie jeśli się zmobilizują to potrafią zrobić wszystko' pomyślał Will. Spojrzał na tarcze. Strzały Alyss utknęły prawie w samym środku. Jenni trafiła o około 3 cm od środka tarczy. Zadowolony z wyniku swoich 'uczennic' odebrał od nich łuki i poprowadził w stronę lasu. Na początek pokazał im jak chodzić bezszelestnie aby nie spłoszyć zwierzyny. Co prawda dziewczynom nie udawało się poruszać idealnie cicho, ale jakoś dawały radę. Następnie zaprowadził je do małego strumyka, który jest najczęściej miejscem wodopoju zwierząt. Nie ruszając się czekali około 20 minut dopóki nie pojawiły się dwa zające. Bardzo cicho Will pokazał na migi Alyss, aby to ona strzeliła do zwierzęcia. Dziewczyna prawie bezszelestnie podniosła łuk, naciągnęła cięciwę i puściła strzałę. Pocisk z lekkim furkotem przeciął powietrze i trafił cel w brzuch. Zając upadł nieżywy na ziemię, natomiast drugi zwierzak czym prędzej uciekł. Zabrali upolowaną zdobycz, uprzątnęli ziemię z jakichkolwiek śladów ich bytności i znów czekali na pojawienie się zwierzyny. Jenni miała większe szczęście. Po pół godziny czekania zjawiła się łania z młodym jelonkiem. Will widząc jak cenna jest zdobycz, znów na migi pokazał dziewczynom co mają ustrzelić. Jenni miała wystrzelić do łani, natomiast Alyss miała celować do jelonka. Chłopak dał znak. Obie wystrzeliły prawie jednocześnie. Ranione zwierzęta upadły na ziemie i po chwili były nieżywe. Dziewczęta były uradowane powodzeniem polowania. Ze zdobyczami powróciły do chatki. Szczęśliwe, że w końcu będą mogły zjeść na kolacje coś innego niż warzywa, bardzo szybko ugotowały potrawkę z królika i usmażyły pieczeń z młodego jelonka. Mięso sarny zachowały na następny dzień. Podziękowały Will'owi za naukę. Będą mogły codziennie zaopatrywać spiżarnię w świeże mięso. Uszczęśliwione przebrały się i w takim samym nastroju poszły spać.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Podoba wam się lekcja strzelania z łuku?
Ja jestem z tego rozdziału i ogólnie z całego bloga zadowolona. A wy? :)
Bardzo was proszę o komentarze! :) Chciałabym poznać wasze zdania na temat tego bloga!!

Wkrótce kolejny rozdział!
Pozdrawiam          
                  Justyna

niedziela, 3 czerwca 2012

Rozdział 2


Następnego dnia

  • - Alyss, trzeba pomyśleć o pochówku – stwierdziła Jenni
  • - Och Jenni, nie mogę jeszcze o tym myśleć! Jestem tym zbyt zmęczona! - z oczu dziewczyny popłynęły łzy – Jutro się tym zajmę.
  • - Nie! Trzeba to zrobić jak najszybciej! Im bardziej będziemy zwlekać, tym trudniej będzie nam to zrobić! - Jennifer starała się być stanowcza
  • - Masz rację... Ale wiesz, to bardzo trudne. Nie umiem o tym myśleć tak spokojnie jak ty. Poza tym nie rozumiem dlaczego tak szybko odeszła!! - Alyss powoli dochodziła do siebie
  • - Wiem, ja też nad tym rozmyślałam. Ale i tak nic już nie zmienimy. A teraz weźmy się do roboty!
Po godzinie wszystko było już zaplanowane. Ponieważ dziewczyny nie miały żadnych krewnych, nie zaprosiły nikogo oprócz Will'a. Uroczystość miała być skromna, prosta. Została zaplanowana na następny dzień. Poprowadzić ją miał duchowny Richard z pobliskiego klasztoru. Postanowiły, że ciało ich matki będzie pochowane na cmentarzu przy klasztorze. Gdy skończyły planować zabrały się za porządkowanie chatki. Będą teraz musiały same o nią dbać. O ogródek także. Nigdy nie były bardzo zamożne, ale to co zarabiała ich matka w zupełności wystarczało na utrzymanie domowników. Teraz może być gorzej. W Armenii kobiety mogły pracować dopiero od 25 roku życia. Według prawa dopiero w tym wieku dziewczyna stawała się na tyle odpowiedzialna, aby móc utrzymywać rodzinę. Z ogródka będą mogły mieć warzywa i owoce, ale co z mięsem, narzędziami, utrzymaniem koni i innymi rzeczami? Alyss rozmyślała nad tym bardzo długo. Wreszcie stwierdziła, że same mogłyby polować! Will by je nauczył. Lecz do tego potrzeba narzędzi takich jak np. łuki, strzały, sieci na pułapki i noże myśliwskie. Podzieliła się swoimi myślami z siostrą:
  • - To świetny pomysł Alyss! - krzyknęła Jenni - Jeżeli nie ma innego wyjścia musimy się tego nauczyć!
  • - Wiem. Myślisz, że Will mógłby nam zrobić cztery łuki? - zapytała Alyss
  • - A dlaczego cztery? - Jennifer była zdziwiona
  • - Dwa zapasowe, gdybyśmy zniszczyły te pierwsze podczas nauki – dziewczyna starała się myśleć logicznie
  • - Rzeczywiście, przemyślane!! - Jenni była zaskoczona tokiem myślenia siostry – myślę, że jak go poprosimy to nam je zrobi! Pojechałabym do niego, aby to zrobić, ale nie umiem jeździć konno!
  • - Mogę cie nauczyć! - zaoferowała Alyss – może ci się to później przydać.
Gdy posprzątały dom, wyszły do stajni osiodłać konie. Alyss przydzieliła siostrze konia o imieniu Diament ze względu na jego spokojny byt. Sama zajęła się Jaśminem, bardzo energicznym ogierem.
Później odbyła się pierwsza lekcja jazdy. Nie trwała ona długo, ponieważ Jenni była dziewczyną, która bardzo szybko wszystko pojmowała. Gdy umiała już kłusować, Alyss stwierdziła, że mogą pojechać do Willa. Ponieważ droga nie była długa dotarły tam bardzo szybko. Will gdy usłyszał ich prośbę z miejsca się zgodził. Tydzień później wszystkie łuki były gotowe do użytku. Dziewczyny nie mogły się doczekać lekcji. Miała się ona odbyć następnego dnia.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że podoba wam się rozdział. Wg mnie jest nawet-nawet.
Dziękuję, że wogóle ktoś to czyta.
Proszę was o komentowanie rozdziałów!! Będe mogła się wtedy zorientować co o tym blogu myślicie!!
Pozdrawiam
             Justyna :)

Dziękuję!!!

Bardzo dziękuję za to, że ktoś to wogóle czyta. Mam nadzieję, że się wam podoba! Ja jestem z tego pierwszego rozdziału nawet zadowolona! Bardzo proszę o komentarze!!! Chcę wiedzieć co o moim blogu myślicie!
Już niedługo kolejny rozdział!
Pozdrawiam  
            Justyna

Rozdział 1

Pewna młoda, piękna złotowłosa dziewczyna o imieniu Alyss, no oko siedemnastoletnia, szła polną drogą w towarzystwie swojego najserdeczniejszego przyjaciela Will'a. Ubrana była w długą, białą, prostą suknię ze zwiewnego materiału. Jej długie pukle włosów opadały lekkimi falami na ramiona. Przyjaźń tych dwóch młodych osób trwała już wiele lat. Szli właśnie w kierunku domu dziewczyny. W koszykach nieśli warzywa i owoce zakupione na targu. Droga była długa, więc głodni i zmęczeni czekali tylko, aż ich oczom ukaże się przytulna chatka. Wchodzili właśnie na ostatnie wzgórze, które ich od tego miejsca dzieliło. Lecz nagle ujrzeli biegnącą ku nim młodszą siostrę Alyss: Jennifer. Po wyrazie twarzy dziewczyny stwierdzili, że zaraz usłyszą jakąś złą nowinę. Aby dowiedzieć się co się stało przyspieszyli kroku. Gdy Jennifer zbliżyła się do nich na odległość głosu krzyknęła:

  • - Alyss!! nasza mama jest nieprzytomna!
  • - Co? - Alyss wypadł kosz z ręki. - dlaczego nie pojechałaś po lekarza? Trzeba to zrobić jak najszybciej!
  • - Zrobiłabym to, ale wiesz przecież, że nie umiej jeździć konno! - zrozpaczonej Jennifer leciały łzy z oczu.
  • - Tak, rzeczywiście! Zapomniałam! Wybacz Jenni – mówiła Alyss przepraszającym tonem.
  • - A może przestaniecie gadać jak stare baby na targu i ruszymy się stąd? - Will wkroczył do akcji.
  • - Tak, masz racje!! - dziewczęta pozbierały to co wypadło z kosza i jak najszybciej ruszyły w stronę domu. Gdy weszli do chatki, na łóżku ujrzeli kobietę z zamkniętymi oczami.
  • - o mój Boże – krzyknęła Alyss na widok matki – Will – zwróciła się do chłopaka – biegnij do stajni, wyprowadź Jaśmina i jedź po medyka.
  • - Mam go osiodłać? - spytał
  • - Nie! Pojedź na oklep! Szybko! - odkrzyknęła mu dziewczyna
  • - Jasne! - powiedział i zniknął w stajni. Po chwili dało się usłyszeć rżenie konia i tętent kopyt.
  • - Jenni, weź wiadro i napełnij je wodą – rozkazała Alyss
  • - Już idę! - zapewniła dziewczyna i wybiegła z wiadrem w stronę studni.

Alyss w tym czasie wzięła kilka ręczników, położyła je koło łóżka. Na kominku rozpaliła ogień i zaczęła gotować wodę. Wrzątek przelała do mniejszego naczynia i dodała tam trochę ziół. Odłożyła 'herbatę' na stół na wypadek gdyby ich mama się obudziła. W tym czasie wróciła Jenni. Położyła wiadro z wodą obok siostry. Alyss zamoczyła ręcznik w wodzie, wykręciła z nadmiaru i położyła na głowie matki. Jak na razie jednak nic nie pomagało. Nieprzytomna nie budziła się. Dziewczęta były zrozpaczone. Czekały tak jeszcze około pół godziny zmieniając co jakiś czas okłady, dopóki nie powrócił Will wraz z lekarzem. Medyk jak najszybciej zbadał puls oraz ciśnienie nieprzytomnej. Jednak z jego miny można było wywnioskować, że nie jest dobrze. Gdy skończył, stwierdził:

  • - Już nic nie da się zrobić, przykro mi...
  • - Co to znaczy? - pytała Alyss cała się trzęsąc – jak to NIE DA SIĘ NIC ZROBIĆ?
  • - Niestety, ale wasza matka nie żyje. Tyle dobrego, że odeszła bezboleśnie, przynajmniej nie cierpiała.
  • - Tak, najwyraźniej przyszedł jej czas – łkała dziewczyna dławiąc się łzami. Spojrzała na swoją siostrę. Jej twarz była blada jak papier, lecz z oczu nie płynęły strumienie łez. Stała jak kamień, jedyny ruch jaki wykonywała to mruganie powiekami. Wydawała się być nieobecna. ''Jest silniejsza ode mnie, lepiej to znosi'' pomyślała Alyss. Lecz myliła się bardzo. Jennifer może z zewnątrz wyglądała na spokojną, ale w środku duszy coś się rozdarło, coś pękło, zniknęło. Tej matczynej miłości, której teraz zabraknie nic nie zastąpi. Nic nie zajmie miejsca w jej sercu, które wcześniej należało do tego uczucia. Jenni doskonale o tym wiedziała, lecz mimo wszystko postanowiła być silna. Postanowiła, że w tym trudnym czasie musi być podporą dla swojej bardzo wrażliwej siostry. Na zawsze.