Przepraszam, że tak długo nie dodaje nowego rozdziału, ale miałam karę na komputer i nie mogłam pisać. Poza tym teraz koniec roku szkolnego i trzeba się było postarać o taką np. ocenę z historii :) I jeszcze kilka innych spraw zawracało mi głowę, więc nie miałam czasu pomyśleć nawet przez sekundę o blogu.
Ale obiecuję, że dodam kolejny rozdział w przyszłym tygodniu!!! Tego jestem pewna!
Pozdrawiam
Justyna :)
czwartek, 21 czerwca 2012
sobota, 9 czerwca 2012
Rozdział 4
Alyss zerwała się z łóżka. Była
noc. Ten odgłos, który ją obudził był przeraźliwy. „Brzmiał
jak.... O matko! To wycie wilka!” pomyślała, kiedy ten dźwięk
się powtórzył. Jenni także się obudziła.
- - Co to było? Brzmiało jak wilk! - dziewczyna trzęsła się ze strachu.
- - No, na pewno to nie było miauczenie kociaka! Wstawaj! - Alyss starała się zachowywać spokojnie.
Dziewczyny po cichu zeszły do kuchni,
gdzie zostawiły łuki i strzały. Mrożące krew w żyłach wycie
nie ustawało. Tym razem wilki podeszły pod stajnię.
- - O Boże! Co będzie jeżeli uda im się dostać do stajni? Tam drzwi nie są takie mocne! - Jenni bardzo się przestraszyła.
- - Jenni, nie panikuj! Przecież możemy przejść do stajni drzwiami obok kuchni! Dawno ich nie używałyśmy, więc o nich zapomniałaś!
- - Och, rzeczywiście! Chodźmy!
Dziewczyny przeszły po cichu
wspomnianymi drzwiami w ostatniej chwili, gdyż jeden z wilków
przechodził już do stajni oknem. Alyss w mgnieniu oka podniosła
łuk, wycelowała i wystrzeliła. Strzała trafiła zwierzę, które
jeszcze tylko przez kilka sekund się szarpało, a po chwili spadło
na ziemię. Lecz to nie był koniec! Wilki drapały i gryzły drzwi
od stajni, a one po chwili ustąpiły! Przestraszone konie głośno
parskały. Jenni na równi z siostrą wypuściła strzałę. Dwa
osobniki padły na ziemię, ale następne próbowały dostać się do
koni. „Tych zwierząt nie da się chyba przestraszyć” przemknęło
przez myśl Alyss, kiedy strzelała do największego wilka. Trafiła
go w klatkę piersiową. Zwierze upadło na ziemię wyjąc, ale zaraz
ucichło. Chwilę później reszta watahy poczęła się wycofywać
warcząc.
- - Co się stało? - Alyss była zdziwiona.
- - Najwyraźniej zabiłaś przywódcę stada! Och Alyss! Gdyby nie to, mogłoby się nam nie udać! - Jenni skakała wręcz z radości.
- - Naprawdę? - dziewczyna nadal nie mogła dojść do siebie po napaści wilków.
- - Tak! Ale to nie koniec... Co teraz zrobimy?
- - No cóż, wilki mogą nas napaść w ciągu nocy jeszcze raz, więc moim zdaniem powinnyśmy spać na sianie tutaj, w stajni. I będziemy czuwać! Co godzinę będziemy się zmieniać! - Alyss zaczęła myśleć logicznie.
- - Zgadzam się, ale po tym zdarzeniu jestem strasznie zmęczona i głodna. Może pójdę szybko do spiżarni i wezmę coś do jedzenia? - Jenni bardzo burczało w brzuchu.
- - Jak chcesz. Możesz iść. Ja zaczekam i w tym czasie obejmę pierwszą wartę.
Jenni poszła do spiżarni po jedzenie,
ale po chwili spanikowana wróciła.
- - Alyss! Te drzwi którymi tu weszłyśmy zatrzasnęły się i nie mogę ich otworzyć!
- - Niestety Jenni, ale nic nie poradzę! Nie otwierałyśmy ich od wielu lat, więc to się mogło zdarzyć. Wiem, że jesteś głodna, ale nie mogę pozwolić ci iść do domu przez dwór, ponieważ te wilki mogą się tu jeszcze czaić! A jeżeli wyjdziesz teraz, kiedy jest ciemno, na pewno cię zaatakują!
- - Masz rację. - Jenni westchnęła głośno.
Jennifer aby nie myśleć o głodzie
zasnęła. Po godzinie poczuła, że ktoś ją trąca w ramię.
- - Jenni, wstawaj! Teraz twoja kolej! - Alyss próbowała obudzić siostrę.
- - Już wstaję... - Jenni powoli podniosła się z posłania z siana.
Alyss, gdy jej siostra wstała ułożyła
się do snu. Jenni w tym czasie podeszła do wiadra w którym
trzymały wodę dla koni. Ochlapała twarz wodą, aby się szybciej
rozbudzić. Lecz nie pomogło to na długo. Już po dziesięciu
minutach dziewczynie zachciało się spać. Ciszę nocy przerywał
czasem szelest liści lub świst wiatru. Postanowiła ponowić
czynność z wodą i znów ochlapała twarz. Ale po jakimś czasie
nie opierała się już i sen skleił jej powieki.
<><><>
Obudziła się w
odpowiedniej chwili by ujrzeć wilka skradającego się w stronę
stajni. W mgnieniu oka pochwyciła łuk i wystrzeliła. Strzała z
przecięła powietrze. Cichy furkot przerwał nocną ciszę. Trafione
zwierzę zawyło żałośnie i padło. Dźwięk ten obudził Alyss.
Przestraszyła się na widok łuku w rękach siostry. Sięgnęła jak
najszybciej po swój. Jenni stała jak kamień wpatrując się w
ciemność nocy. Po chwili jednak nie widząc żadnego zagrożenia,
usiadła.
- - Co się stało? -Alyss nadal była zaniepokojona.
- - Gdy miałam czuwać niestety zasnęłam. Obudziłam się jednak w samą porę aby ujrzeć tego wilka, który się tu skradał. Więc go zastrzeliłam. Zanim zdechł zawył i obudził ciebie. Przepraszam, że zasnęłam... - Jenni bardzo żałowała.
- - Nie, nic się nie stało! Dobrze że się obudziłaś! Inaczej byśmy nie żyły! - Alyss starała się być wyrozumiała dla siostry. - Jednak, aby oszczędzić nam jakichkolwiek kłopotów, teraz to ja obejmę wartę.
Jenni uśmiechnęła się do
siostry. „Alyss jest bardzo dzielna! Ja nie odważyłabym się
przejąć teraz warty. Nie w takiej chwili...” pomyślała.
Rozmyślała jeszcze chwilę, ale po chwili opadły jej powieki i
zasnęła.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że ten rozdział również wam się podoba!! Ja jestem zadowolona!
Bardzo dziękuję wam za te 200 wyświetleń!!
Proszę was również o komentarze! Dzięki nim będe mogła zorientować się co o moim blogu myślicie!!
Pozdrawiam
Justyna :)
poniedziałek, 4 czerwca 2012
Baaaardzo dziękuję!!
Baaaardzo dziękuję za te 100 wyświetleń!!
Przynajmniej wiem, że ktoś to czyta!!
:) :) :) :) :)
Justyna
Przynajmniej wiem, że ktoś to czyta!!
:) :) :) :) :)
Justyna
Rozdział 3
- - Alyss, prawa noga do tyłu! Tak, teraz dobrze. Jenni! Podnieś łuk trochę wyżej! Może być. - Will wcielił się w rolę nauczyciela – Pamiętajcie! Jeżeli strzelacie z łuku, musicie go trzymać pod odpowiednim kątem! I zawsze musicie się z koncentrować zanim wypuścicie strzałę!
- - To już się robi nudne! Mam już dosyć tej ciągłej koncentracji!!! - szepnęła Jenni do siostry i oddała strzał.
- - Auuuuu – krzyknęła, ponieważ gdy wypuszczała strzałę źle trzymała łuk i cięciwa mocno uderzyła ja w rękę.
- - Ale jak widzisz koncentracja jest potrzebna m.in. po to, aby cie nie bolały ręce – pouczyła siostrę Alyss z małym uśmieszkiem. - Will ma rację. Jeżeli chcesz osiągnąć sukces, a w naszym przypadku coś upolować musisz się skupić!!!
- - Tak, to prawda! A teraz spójrz na swoją strzałę – chłopak wskazał w stronę polany, gdzie w połowie odległości między tarczą a dziewczętami, w trawie leżała strzała Jenni – nie doleciała nawet do połowy!!! A jeżeli będziesz celowała do jakiegoś zwierzęcia i coś na przykład rozproszy twoją uwagę, a ty nie będziesz skupiona efekt będzie taki sam!!!
- - Dziękuję, następnym razem będę bardziej uważać. - Dziewczynę chyba przekonał krótki wykład Willa.
- - Will! - zawołała Alyss – kiedy zaczniemy ćwiczyć w terenie?
- - W sumie już nieźle sobie radzicie, więc myślę, że już niedługo.
- - To zawrzyjmy układ: jak my 3 razy pod rząd dobrze strzelimy, a strzały trafią w tarcze to weźmiesz nas na ćwiczenia w terenie, dobrze? - Alyss jak najszybciej chciała wypróbować swoje nowo nabyte umiejętności.
- - Zgadzam się! Ale jeżeli któraś z was strzeli źle, ćwiczymy przy tarczach do końca dnia!! - Will nie był złośliwy. Przeciwnie! Chciał aby dziewczyny umiały jak najlepiej strzelać z łuku. Te umiejętności miały im się bardzo w życiu przydać.
- - Ja również się zgadzam! - Alyss domyśliła się o co chodzi Will'owi.
- - Więc proszę bardzo, strzelajcie!
Po 5 minutach, ku wielkiemu zdziwieniu
Will'a, dziewczyny skończyły strzelać. Co było najdziwniejsze
każda z nich strzeliła 3 razy bardzo dobrze. „Widocznie jeśli
się zmobilizują to potrafią zrobić wszystko' pomyślał Will.
Spojrzał na tarcze. Strzały Alyss utknęły prawie w samym środku.
Jenni trafiła o około 3 cm od środka tarczy. Zadowolony z wyniku
swoich 'uczennic' odebrał od nich łuki i poprowadził w stronę
lasu. Na początek pokazał im jak chodzić bezszelestnie aby nie
spłoszyć zwierzyny. Co prawda dziewczynom nie udawało się
poruszać idealnie cicho, ale jakoś dawały radę. Następnie
zaprowadził je do małego strumyka, który jest najczęściej
miejscem wodopoju zwierząt. Nie ruszając się czekali około 20
minut dopóki nie pojawiły się dwa zające. Bardzo cicho Will
pokazał na migi Alyss, aby to ona strzeliła do zwierzęcia.
Dziewczyna prawie bezszelestnie podniosła łuk, naciągnęła
cięciwę i puściła strzałę. Pocisk z lekkim furkotem przeciął
powietrze i trafił cel w brzuch. Zając upadł nieżywy na ziemię,
natomiast drugi zwierzak czym prędzej uciekł. Zabrali upolowaną
zdobycz, uprzątnęli ziemię z jakichkolwiek śladów ich bytności
i znów czekali na pojawienie się zwierzyny. Jenni miała większe
szczęście. Po pół godziny czekania zjawiła się łania z młodym
jelonkiem. Will widząc jak cenna jest zdobycz, znów na migi pokazał
dziewczynom co mają ustrzelić. Jenni miała wystrzelić do łani,
natomiast Alyss miała celować do jelonka. Chłopak dał znak. Obie
wystrzeliły prawie jednocześnie. Ranione zwierzęta upadły na
ziemie i po chwili były nieżywe. Dziewczęta były uradowane
powodzeniem polowania. Ze zdobyczami powróciły do chatki.
Szczęśliwe, że w końcu będą mogły zjeść na kolacje coś
innego niż warzywa, bardzo szybko ugotowały potrawkę z królika i
usmażyły pieczeń z młodego jelonka. Mięso sarny zachowały na
następny dzień. Podziękowały Will'owi za naukę. Będą mogły
codziennie zaopatrywać spiżarnię w świeże mięso. Uszczęśliwione
przebrały się i w takim samym nastroju poszły spać.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Podoba wam się lekcja strzelania z łuku?
Ja jestem z tego rozdziału i ogólnie z całego bloga zadowolona. A wy? :)
Bardzo was proszę o komentarze! :) Chciałabym poznać wasze zdania na temat tego bloga!!
Wkrótce kolejny rozdział!
Pozdrawiam
Justyna
niedziela, 3 czerwca 2012
Rozdział 2
Następnego dnia
- - Alyss, trzeba pomyśleć o pochówku – stwierdziła Jenni
- - Och Jenni, nie mogę jeszcze o tym myśleć! Jestem tym zbyt zmęczona! - z oczu dziewczyny popłynęły łzy – Jutro się tym zajmę.
- - Nie! Trzeba to zrobić jak najszybciej! Im bardziej będziemy zwlekać, tym trudniej będzie nam to zrobić! - Jennifer starała się być stanowcza
- - Masz rację... Ale wiesz, to bardzo trudne. Nie umiem o tym myśleć tak spokojnie jak ty. Poza tym nie rozumiem dlaczego tak szybko odeszła!! - Alyss powoli dochodziła do siebie
- - Wiem, ja też nad tym rozmyślałam. Ale i tak nic już nie zmienimy. A teraz weźmy się do roboty!
Po godzinie wszystko było
już zaplanowane. Ponieważ dziewczyny nie miały żadnych krewnych,
nie zaprosiły nikogo oprócz Will'a. Uroczystość miała być
skromna, prosta. Została zaplanowana na następny dzień.
Poprowadzić ją miał duchowny Richard z pobliskiego klasztoru.
Postanowiły, że ciało ich matki będzie pochowane na cmentarzu
przy klasztorze. Gdy skończyły planować zabrały się za
porządkowanie chatki. Będą teraz musiały same o nią dbać. O
ogródek także. Nigdy nie były bardzo zamożne, ale to co zarabiała
ich matka w zupełności wystarczało na utrzymanie domowników.
Teraz może być gorzej. W Armenii kobiety mogły pracować dopiero
od 25 roku życia. Według prawa dopiero w tym wieku dziewczyna
stawała się na tyle odpowiedzialna, aby móc utrzymywać rodzinę.
Z ogródka będą mogły mieć warzywa i owoce, ale co z mięsem,
narzędziami, utrzymaniem koni i innymi rzeczami? Alyss rozmyślała
nad tym bardzo długo. Wreszcie stwierdziła, że same mogłyby
polować! Will by je nauczył. Lecz do tego potrzeba narzędzi takich
jak np. łuki, strzały, sieci na pułapki i noże myśliwskie.
Podzieliła się swoimi myślami z siostrą:
- - To świetny pomysł Alyss! - krzyknęła Jenni - Jeżeli nie ma innego wyjścia musimy się tego nauczyć!
- - Wiem. Myślisz, że Will mógłby nam zrobić cztery łuki? - zapytała Alyss
- - A dlaczego cztery? - Jennifer była zdziwiona
- - Dwa zapasowe, gdybyśmy zniszczyły te pierwsze podczas nauki – dziewczyna starała się myśleć logicznie
- - Rzeczywiście, przemyślane!! - Jenni była zaskoczona tokiem myślenia siostry – myślę, że jak go poprosimy to nam je zrobi! Pojechałabym do niego, aby to zrobić, ale nie umiem jeździć konno!
- - Mogę cie nauczyć! - zaoferowała Alyss – może ci się to później przydać.
Gdy posprzątały dom,
wyszły do stajni osiodłać konie. Alyss przydzieliła siostrze
konia o imieniu Diament ze względu na jego spokojny byt. Sama zajęła
się Jaśminem, bardzo energicznym ogierem.
Później odbyła się
pierwsza lekcja jazdy. Nie trwała ona długo, ponieważ Jenni była
dziewczyną, która bardzo szybko wszystko pojmowała. Gdy umiała
już kłusować, Alyss stwierdziła, że mogą pojechać do Willa.
Ponieważ droga nie była długa dotarły tam bardzo szybko. Will gdy
usłyszał ich prośbę z miejsca się zgodził. Tydzień później
wszystkie łuki były gotowe do użytku. Dziewczyny nie mogły się
doczekać lekcji. Miała się ona odbyć następnego dnia.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że podoba wam się rozdział. Wg mnie jest nawet-nawet.
Dziękuję, że wogóle ktoś to czyta.
Proszę was o komentowanie rozdziałów!! Będe mogła się wtedy zorientować co o tym blogu myślicie!!
Pozdrawiam
Justyna :)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że podoba wam się rozdział. Wg mnie jest nawet-nawet.
Dziękuję, że wogóle ktoś to czyta.
Proszę was o komentowanie rozdziałów!! Będe mogła się wtedy zorientować co o tym blogu myślicie!!
Pozdrawiam
Justyna :)
Dziękuję!!!
Bardzo dziękuję za to, że ktoś to wogóle czyta. Mam nadzieję, że się wam podoba! Ja jestem z tego pierwszego rozdziału nawet zadowolona! Bardzo proszę o komentarze!!! Chcę wiedzieć co o moim blogu myślicie!
Już niedługo kolejny rozdział!
Pozdrawiam
Justyna
Już niedługo kolejny rozdział!
Pozdrawiam
Justyna
Rozdział 1
Pewna młoda,
piękna złotowłosa dziewczyna o imieniu Alyss, no oko
siedemnastoletnia, szła polną drogą w towarzystwie swojego
najserdeczniejszego przyjaciela Will'a. Ubrana była w długą,
białą, prostą suknię ze zwiewnego materiału. Jej długie pukle
włosów opadały lekkimi falami na ramiona. Przyjaźń tych dwóch
młodych osób trwała już wiele lat. Szli właśnie w kierunku domu
dziewczyny. W koszykach nieśli warzywa i owoce zakupione na targu.
Droga była długa, więc głodni i zmęczeni czekali tylko, aż ich
oczom ukaże się przytulna chatka. Wchodzili właśnie na ostatnie
wzgórze, które ich od tego miejsca dzieliło. Lecz nagle ujrzeli
biegnącą ku nim młodszą siostrę Alyss: Jennifer. Po wyrazie
twarzy dziewczyny stwierdzili, że zaraz usłyszą jakąś złą
nowinę. Aby dowiedzieć się co się stało przyspieszyli kroku. Gdy
Jennifer zbliżyła się do nich na odległość głosu krzyknęła:
- - Alyss!! nasza mama jest nieprzytomna!
- - Co? - Alyss wypadł kosz z ręki. - dlaczego nie pojechałaś po lekarza? Trzeba to zrobić jak najszybciej!
- - Zrobiłabym to, ale wiesz przecież, że nie umiej jeździć konno! - zrozpaczonej Jennifer leciały łzy z oczu.
- - Tak, rzeczywiście! Zapomniałam! Wybacz Jenni – mówiła Alyss przepraszającym tonem.
- - A może przestaniecie gadać jak stare baby na targu i ruszymy się stąd? - Will wkroczył do akcji.
- - Tak, masz racje!! - dziewczęta pozbierały to co wypadło z kosza i jak najszybciej ruszyły w stronę domu. Gdy weszli do chatki, na łóżku ujrzeli kobietę z zamkniętymi oczami.
- - o mój Boże – krzyknęła Alyss na widok matki – Will – zwróciła się do chłopaka – biegnij do stajni, wyprowadź Jaśmina i jedź po medyka.
- - Mam go osiodłać? - spytał
- - Nie! Pojedź na oklep! Szybko! - odkrzyknęła mu dziewczyna
- - Jasne! - powiedział i zniknął w stajni. Po chwili dało się usłyszeć rżenie konia i tętent kopyt.
- - Jenni, weź wiadro i napełnij je wodą – rozkazała Alyss
- - Już idę! - zapewniła dziewczyna i wybiegła z wiadrem w stronę studni.
Alyss w tym czasie wzięła kilka
ręczników, położyła je koło łóżka. Na kominku rozpaliła
ogień i zaczęła gotować wodę. Wrzątek przelała do mniejszego
naczynia i dodała tam trochę ziół. Odłożyła 'herbatę' na stół
na wypadek gdyby ich mama się obudziła. W tym czasie wróciła
Jenni. Położyła wiadro z wodą obok siostry. Alyss zamoczyła
ręcznik w wodzie, wykręciła z nadmiaru i położyła na głowie
matki. Jak na razie jednak nic nie pomagało. Nieprzytomna nie
budziła się. Dziewczęta były zrozpaczone. Czekały tak jeszcze
około pół godziny zmieniając co jakiś czas okłady, dopóki nie
powrócił Will wraz z lekarzem. Medyk jak najszybciej zbadał puls
oraz ciśnienie nieprzytomnej. Jednak z jego miny można było
wywnioskować, że nie jest dobrze. Gdy skończył, stwierdził:
- - Już nic nie da się zrobić, przykro mi...
- - Co to znaczy? - pytała Alyss cała się trzęsąc – jak to NIE DA SIĘ NIC ZROBIĆ?
- - Niestety, ale wasza matka nie żyje. Tyle dobrego, że odeszła bezboleśnie, przynajmniej nie cierpiała.
- - Tak, najwyraźniej przyszedł jej czas – łkała dziewczyna dławiąc się łzami. Spojrzała na swoją siostrę. Jej twarz była blada jak papier, lecz z oczu nie płynęły strumienie łez. Stała jak kamień, jedyny ruch jaki wykonywała to mruganie powiekami. Wydawała się być nieobecna. ''Jest silniejsza ode mnie, lepiej to znosi'' pomyślała Alyss. Lecz myliła się bardzo. Jennifer może z zewnątrz wyglądała na spokojną, ale w środku duszy coś się rozdarło, coś pękło, zniknęło. Tej matczynej miłości, której teraz zabraknie nic nie zastąpi. Nic nie zajmie miejsca w jej sercu, które wcześniej należało do tego uczucia. Jenni doskonale o tym wiedziała, lecz mimo wszystko postanowiła być silna. Postanowiła, że w tym trudnym czasie musi być podporą dla swojej bardzo wrażliwej siostry. Na zawsze.
Subskrybuj:
Posty (Atom)