Alyss zerwała się z łóżka. Była
noc. Ten odgłos, który ją obudził był przeraźliwy. „Brzmiał
jak.... O matko! To wycie wilka!” pomyślała, kiedy ten dźwięk
się powtórzył. Jenni także się obudziła.
- - Co to było? Brzmiało jak wilk! - dziewczyna trzęsła się ze strachu.
- - No, na pewno to nie było miauczenie kociaka! Wstawaj! - Alyss starała się zachowywać spokojnie.
Dziewczyny po cichu zeszły do kuchni,
gdzie zostawiły łuki i strzały. Mrożące krew w żyłach wycie
nie ustawało. Tym razem wilki podeszły pod stajnię.
- - O Boże! Co będzie jeżeli uda im się dostać do stajni? Tam drzwi nie są takie mocne! - Jenni bardzo się przestraszyła.
- - Jenni, nie panikuj! Przecież możemy przejść do stajni drzwiami obok kuchni! Dawno ich nie używałyśmy, więc o nich zapomniałaś!
- - Och, rzeczywiście! Chodźmy!
Dziewczyny przeszły po cichu
wspomnianymi drzwiami w ostatniej chwili, gdyż jeden z wilków
przechodził już do stajni oknem. Alyss w mgnieniu oka podniosła
łuk, wycelowała i wystrzeliła. Strzała trafiła zwierzę, które
jeszcze tylko przez kilka sekund się szarpało, a po chwili spadło
na ziemię. Lecz to nie był koniec! Wilki drapały i gryzły drzwi
od stajni, a one po chwili ustąpiły! Przestraszone konie głośno
parskały. Jenni na równi z siostrą wypuściła strzałę. Dwa
osobniki padły na ziemię, ale następne próbowały dostać się do
koni. „Tych zwierząt nie da się chyba przestraszyć” przemknęło
przez myśl Alyss, kiedy strzelała do największego wilka. Trafiła
go w klatkę piersiową. Zwierze upadło na ziemię wyjąc, ale zaraz
ucichło. Chwilę później reszta watahy poczęła się wycofywać
warcząc.
- - Co się stało? - Alyss była zdziwiona.
- - Najwyraźniej zabiłaś przywódcę stada! Och Alyss! Gdyby nie to, mogłoby się nam nie udać! - Jenni skakała wręcz z radości.
- - Naprawdę? - dziewczyna nadal nie mogła dojść do siebie po napaści wilków.
- - Tak! Ale to nie koniec... Co teraz zrobimy?
- - No cóż, wilki mogą nas napaść w ciągu nocy jeszcze raz, więc moim zdaniem powinnyśmy spać na sianie tutaj, w stajni. I będziemy czuwać! Co godzinę będziemy się zmieniać! - Alyss zaczęła myśleć logicznie.
- - Zgadzam się, ale po tym zdarzeniu jestem strasznie zmęczona i głodna. Może pójdę szybko do spiżarni i wezmę coś do jedzenia? - Jenni bardzo burczało w brzuchu.
- - Jak chcesz. Możesz iść. Ja zaczekam i w tym czasie obejmę pierwszą wartę.
Jenni poszła do spiżarni po jedzenie,
ale po chwili spanikowana wróciła.
- - Alyss! Te drzwi którymi tu weszłyśmy zatrzasnęły się i nie mogę ich otworzyć!
- - Niestety Jenni, ale nic nie poradzę! Nie otwierałyśmy ich od wielu lat, więc to się mogło zdarzyć. Wiem, że jesteś głodna, ale nie mogę pozwolić ci iść do domu przez dwór, ponieważ te wilki mogą się tu jeszcze czaić! A jeżeli wyjdziesz teraz, kiedy jest ciemno, na pewno cię zaatakują!
- - Masz rację. - Jenni westchnęła głośno.
Jennifer aby nie myśleć o głodzie
zasnęła. Po godzinie poczuła, że ktoś ją trąca w ramię.
- - Jenni, wstawaj! Teraz twoja kolej! - Alyss próbowała obudzić siostrę.
- - Już wstaję... - Jenni powoli podniosła się z posłania z siana.
Alyss, gdy jej siostra wstała ułożyła
się do snu. Jenni w tym czasie podeszła do wiadra w którym
trzymały wodę dla koni. Ochlapała twarz wodą, aby się szybciej
rozbudzić. Lecz nie pomogło to na długo. Już po dziesięciu
minutach dziewczynie zachciało się spać. Ciszę nocy przerywał
czasem szelest liści lub świst wiatru. Postanowiła ponowić
czynność z wodą i znów ochlapała twarz. Ale po jakimś czasie
nie opierała się już i sen skleił jej powieki.
<><><>
Obudziła się w
odpowiedniej chwili by ujrzeć wilka skradającego się w stronę
stajni. W mgnieniu oka pochwyciła łuk i wystrzeliła. Strzała z
przecięła powietrze. Cichy furkot przerwał nocną ciszę. Trafione
zwierzę zawyło żałośnie i padło. Dźwięk ten obudził Alyss.
Przestraszyła się na widok łuku w rękach siostry. Sięgnęła jak
najszybciej po swój. Jenni stała jak kamień wpatrując się w
ciemność nocy. Po chwili jednak nie widząc żadnego zagrożenia,
usiadła.
- - Co się stało? -Alyss nadal była zaniepokojona.
- - Gdy miałam czuwać niestety zasnęłam. Obudziłam się jednak w samą porę aby ujrzeć tego wilka, który się tu skradał. Więc go zastrzeliłam. Zanim zdechł zawył i obudził ciebie. Przepraszam, że zasnęłam... - Jenni bardzo żałowała.
- - Nie, nic się nie stało! Dobrze że się obudziłaś! Inaczej byśmy nie żyły! - Alyss starała się być wyrozumiała dla siostry. - Jednak, aby oszczędzić nam jakichkolwiek kłopotów, teraz to ja obejmę wartę.
Jenni uśmiechnęła się do
siostry. „Alyss jest bardzo dzielna! Ja nie odważyłabym się
przejąć teraz warty. Nie w takiej chwili...” pomyślała.
Rozmyślała jeszcze chwilę, ale po chwili opadły jej powieki i
zasnęła.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że ten rozdział również wam się podoba!! Ja jestem zadowolona!
Bardzo dziękuję wam za te 200 wyświetleń!!
Proszę was również o komentarze! Dzięki nim będe mogła zorientować się co o moim blogu myślicie!!
Pozdrawiam
Justyna :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz