poniedziałek, 9 lipca 2012

Rozdział 5

Jenni obudziła się, ponieważ coś ją uwierało w głowę. Sięgnęła po „to coś” i wyciągnęła źdźbło słomy. Dopiero wtedy rozejrzała się po miejscu w którym spała. Była w stajni.
  • - To dziwne - powiedziała po cichu do siebie. Spojrzała na drzwi od stajni. Były połamane.
    Dopiero wtedy wszystko jej się przypomniało. Pamiętała tę noc. Te mrożące krew w żyłach wycia. Lśniące w świetle księżyca kły wilków. Wszystko było tak przerażające, że przestała nawet o tym myśleć. Lecz czegoś jej brakowało. „Gdzie jest Alyss?” pomyślała. W tym momencie do głowy przychodziły jej tylko najgorsze możliwości.
  • - O mój Boże! A jeżeli wyszła ze stajni i wilki się na nią rzuciły? Muszę to sprawdzić!! - wzięła łuk i skierowała się w stronę drzwi.
Wychodząc ostrożnie ze stajni wpadła na Willa.
  • - Aaaaa!!! - krzyknęli oboje.
  • - Will! Co ty tutaj robisz? - w pierwszej chwili Jenni bardzo się przestraszyła, lecz zaczynała już się uspokajać.
  • - Chciałbym zapytać cię o to samo! - Will był bardzo zdziwiony widząc dziewczynę tutaj. - Pukałem do drzwi, ale nikt nie odpowiadał. Pchnąłem więc drzwi i były otwarte. To mnie zdziwiło. Więc przyszedłem sprawdzić czy nie ma was tutaj. I cię znalazłem. Teraz ty powiedz co ty tu robisz z łukiem!!
  • - W nocy wilki próbowały się dostać do stajni więc jak najszybciej przyszłyśmy tu z Alyss. Zabiłyśmy kilka zwierząt wraz z przywódcą stada, więc przestraszyły się i uciekły. Ale na wszelki wypadek zostałyśmy tu na noc. Alyss przejęła ostatnią wartę, ale jak się obudziłam to jej nie było, więc chciałam jej poszukać. I wtedy wpadłam na ciebie.
  • - Ach, teraz wszystko rozumiem! Ale jak myślisz, gdzie może.... - Will nie skończył zdania gdyż coś zaszeleściło w krzakach. Obydwoje w mgnieniu oka obrócili się. Jenni trzymała łuk gotowy do strzału, a Will momentalnie wyciągnął z pochwy swój nóż myśliwski. Ku ich zdziwieniu i uldze z zarośli wyszła Alyss. W ręku trzymała upolowanego zająca i dwa bażanty.
  • - Alyss! - Jenni z radością uściskała zdziwioną siostrę - nie bałaś się pójść sama do lasu po tym incydencie z wilkami?
  • - Och, Jenni, przecież wiesz, że wilki zazwyczaj atakują po zmroku!!
  • - No tak, zapomniałam! Ale Alyss, tak się o ciebie bałam! Nie wiedziałam gdzie jesteś i czy nic ci się nie stało!!!
  • - Przepraszam, że się niepokoiłaś! Myślałam, że wrócę zanim ty się obudzisz! Will - zwróciła się do chłopaka którego dopiero teraz zauważyła - co ty tu robisz?
  • - Przyszedłem was odwiedzić i zobaczyć jak się macie. - uśmiechnął się - Z tego co usłyszałem i teraz widzę łuki się przydają, mam rację?
  • - Przydają się i to bardzo!!! Gdyby nie one, my i nasze konie byśmy już nie żyły!! - Alyss odwzajemniła uśmiech.
  • - Chciałem też, abyście wzięły udział w kolejnej lekcji strzelania z łuku, ale po tej nocnej sytuacji chyba już wam nie jest potrzebna!
  • - Zgadzam się z tobą, Will - Jenni dołączyła do rozmowy - poza tym jestem strasznie zmęczona. Nie wiem czy dałabym radę celnie wypuścić strzałę...
  • - Ja również sądzę, że moglibyśmy sobie dzisiaj odpuścić lekcję strzelania. - Alyss uśmiechnęła się - A teraz zapraszam was na śniadanie! Za chwilę je przyrządzę. Will, czy mógłbyś wraz z Jenni zabrać stąd te ciała wilków?
W tym momencie oczy wszystkich skierowały się w stronę drzwi stajni przed którymi leżało osiem martwych zwierząt. Dopiero teraz zwrócili na nie uwagę.
  • - Jasne Alyss! - mówił to patrząc w jej błękitne oczy - Ty w tym czasie idź przygotować posiłek. My zaraz wrócimy. Choć Jenni - zwrócił się do dziewczyny.
  • - Dobrze. Gdy wrócicie, przyjdźcie do kuchni! Śniadanie powinno być już wtedy gotowe! - posłała im uśmiech, odwróciła się i skierowała w stronę domu.
Will i Jenny natychmiast zabrali się do pracy. Aby nie musieć nieść ciał na rękach, przywiązali do przednich łap zwierząt sznurek i ciągnęli ich do lasu. Gdy odeszli już od domu spory kawałek, odwiązywali sznurek i wracali po kolejne zwłoki zwierząt. Will w czasie tej pracy cały czas rozmyślał o tym, jak piękne są oczy i uśmiech Alyss. Po jakimś czasie doszedł do wniosku, że dziewczyna bardzo mu się podoba. Stwierdził jednak, że nie chce niszczyć tej przyjaźni głębokimi wyznaniami. Alyss mogłaby się zawstydzić, a ich znajomość nie była by tak serdeczna jak teraz. Postanowił, że nadal będzie zachowywał się jak przyjaciel. Kto wie, może kiedyś coś z tej przyjaźni rozkwitnie? Will postanowił dać możliwość działania czasowi.
Gdy skończyli pracę, skierowali się do kuchni. Już z podwórza czuć było zapach pieczonego mięsa. Wchodząc do domu usłyszeli śpiew Alyss. Bardzo często przygotowując posiłek śpiewała piosenki. Will od razu zaczął się rozkoszować cudownym głosem dziewczyny. Lecz po chwili uświadomił sobie, że chciał się zachowywać tylko jako przyjaciel. Natychmiast doprowadził swój umysł do porządku. Alyss gdy usłyszała, że ktoś wszedł do domu, przestała śpiewać. Zawstydzona, że Will ją usłyszał, zaczerwieniła się. By przykryć swoje zmieszanie, poprosiła siostrę, żeby poustawiała naczynia na stole. Gdy Jenni wykonała tę czynność, Alyss nałożyła jedzenie. Zasiedli do stołu. Will próbował sie skupić na posiłku, lecz co chwilę zapatrywał się w złociste włosy Alyss. Dziewczyna zmieszała się.
  • - Will, czy coś się stało? - spytała chłopaka.
  • - Nie, dlaczego pytasz? - zaczerwienił się.
  • - Ponieważ mi się tak przypatrujesz!
  • - Ach! Przepraszam! Zamyśliłem się! - próbował sie wytłumaczyć. W myślach jednak zganił się, że nie umie nad sobą zapanować.
Wrócili z powrotem do posiłku. Will, aby odsunąć w niepamięć swój postępek, opowiadał o małym jeziorku, które zauważył na skraju lasu.
  • - Skoro, jak opowiadasz, wokół niego rośnie mnóstwo roślin, na pewno zbiera się przy nim wiele zwierząt! Może to być ich wodopój! Prawdopodobnie jest to idealne miejsce do polowań! - Alyss była zachwycona.
  • - Tak, to prawda. Będziecie mogły się codziennie zaopatrywać w świeże mięso! Właśnie po to wam o nim powiedziałem!
Rozmowa toczyła się dalej. Po jakimś czasie Will stwierdził, że musi już iść. Pożegnał się z dziewczynami i odszedł. Alyss i Jenny wróciły do swoich normalnych obowiązków. Sprzątnęły cały dom, wypieliły ogródek, wytrzepały koce i wykonały jeszcze kilka innych czynności domowych. Nim się zorientowały nadszedł wieczór. Przebrały się w koszule nocne i ułożyły do snu.  



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Baaaardzo was przepraszam, że tak długo nie dodawałam tego rozdziału!!! Ale zrobiłam to teraz!!! Lepiej późno niż wcale!!!
Chciałabym, abyście dodawali komentarze! Bardzo mi na tym zależy, ponieważ dowiaduję się wtedy, co o moim blogu myślicie!!
Pozdrawiam
              Justyna

czwartek, 21 czerwca 2012

Przepraszam

Przepraszam, że tak długo nie dodaje nowego rozdziału, ale miałam karę na komputer i nie mogłam pisać. Poza tym teraz koniec roku szkolnego i trzeba się było postarać o taką np. ocenę z historii :) I jeszcze kilka innych spraw zawracało mi głowę, więc nie miałam czasu pomyśleć nawet przez sekundę o blogu.
Ale obiecuję, że dodam kolejny rozdział w przyszłym tygodniu!!! Tego jestem pewna!
Pozdrawiam
          Justyna   :)

sobota, 9 czerwca 2012

Rozdział 4


Alyss zerwała się z łóżka. Była noc. Ten odgłos, który ją obudził był przeraźliwy. „Brzmiał jak.... O matko! To wycie wilka!” pomyślała, kiedy ten dźwięk się powtórzył. Jenni także się obudziła.
  • - Co to było? Brzmiało jak wilk! - dziewczyna trzęsła się ze strachu.
  • - No, na pewno to nie było miauczenie kociaka! Wstawaj! - Alyss starała się zachowywać spokojnie.
Dziewczyny po cichu zeszły do kuchni, gdzie zostawiły łuki i strzały. Mrożące krew w żyłach wycie nie ustawało. Tym razem wilki podeszły pod stajnię.
  • - O Boże! Co będzie jeżeli uda im się dostać do stajni? Tam drzwi nie są takie mocne! - Jenni bardzo się przestraszyła.
  • - Jenni, nie panikuj! Przecież możemy przejść do stajni drzwiami obok kuchni! Dawno ich nie używałyśmy, więc o nich zapomniałaś!
  • - Och, rzeczywiście! Chodźmy!
Dziewczyny przeszły po cichu wspomnianymi drzwiami w ostatniej chwili, gdyż jeden z wilków przechodził już do stajni oknem. Alyss w mgnieniu oka podniosła łuk, wycelowała i wystrzeliła. Strzała trafiła zwierzę, które jeszcze tylko przez kilka sekund się szarpało, a po chwili spadło na ziemię. Lecz to nie był koniec! Wilki drapały i gryzły drzwi od stajni, a one po chwili ustąpiły! Przestraszone konie głośno parskały. Jenni na równi z siostrą wypuściła strzałę. Dwa osobniki padły na ziemię, ale następne próbowały dostać się do koni. „Tych zwierząt nie da się chyba przestraszyć” przemknęło przez myśl Alyss, kiedy strzelała do największego wilka. Trafiła go w klatkę piersiową. Zwierze upadło na ziemię wyjąc, ale zaraz ucichło. Chwilę później reszta watahy poczęła się wycofywać warcząc.

  • - Co się stało? - Alyss była zdziwiona.
  • - Najwyraźniej zabiłaś przywódcę stada! Och Alyss! Gdyby nie to, mogłoby się nam nie udać! - Jenni skakała wręcz z radości.
  • - Naprawdę? - dziewczyna nadal nie mogła dojść do siebie po napaści wilków.
  • - Tak! Ale to nie koniec... Co teraz zrobimy?
  • - No cóż, wilki mogą nas napaść w ciągu nocy jeszcze raz, więc moim zdaniem powinnyśmy spać na sianie tutaj, w stajni. I będziemy czuwać! Co godzinę będziemy się zmieniać! - Alyss zaczęła myśleć logicznie.
  • - Zgadzam się, ale po tym zdarzeniu jestem strasznie zmęczona i głodna. Może pójdę szybko do spiżarni i wezmę coś do jedzenia? - Jenni bardzo burczało w brzuchu.
  • - Jak chcesz. Możesz iść. Ja zaczekam i w tym czasie obejmę pierwszą wartę.
Jenni poszła do spiżarni po jedzenie, ale po chwili spanikowana wróciła.
  • - Alyss! Te drzwi którymi tu weszłyśmy zatrzasnęły się i nie mogę ich otworzyć!
  • - Niestety Jenni, ale nic nie poradzę! Nie otwierałyśmy ich od wielu lat, więc to się mogło zdarzyć. Wiem, że jesteś głodna, ale nie mogę pozwolić ci iść do domu przez dwór, ponieważ te wilki mogą się tu jeszcze czaić! A jeżeli wyjdziesz teraz, kiedy jest ciemno, na pewno cię zaatakują!
  • - Masz rację. - Jenni westchnęła głośno.
Jennifer aby nie myśleć o głodzie zasnęła. Po godzinie poczuła, że ktoś ją trąca w ramię.
  • - Jenni, wstawaj! Teraz twoja kolej! - Alyss próbowała obudzić siostrę.
  • - Już wstaję... - Jenni powoli podniosła się z posłania z siana.
Alyss, gdy jej siostra wstała ułożyła się do snu. Jenni w tym czasie podeszła do wiadra w którym trzymały wodę dla koni. Ochlapała twarz wodą, aby się szybciej rozbudzić. Lecz nie pomogło to na długo. Już po dziesięciu minutach dziewczynie zachciało się spać. Ciszę nocy przerywał czasem szelest liści lub świst wiatru. Postanowiła ponowić czynność z wodą i znów ochlapała twarz. Ale po jakimś czasie nie opierała się już i sen skleił jej powieki.


<><><>

Obudziła się w odpowiedniej chwili by ujrzeć wilka skradającego się w stronę stajni. W mgnieniu oka pochwyciła łuk i wystrzeliła. Strzała z przecięła powietrze. Cichy furkot przerwał nocną ciszę. Trafione zwierzę zawyło żałośnie i padło. Dźwięk ten obudził Alyss. Przestraszyła się na widok łuku w rękach siostry. Sięgnęła jak najszybciej po swój. Jenni stała jak kamień wpatrując się w ciemność nocy. Po chwili jednak nie widząc żadnego zagrożenia, usiadła.
  • - Co się stało? -Alyss nadal była zaniepokojona.
  • - Gdy miałam czuwać niestety zasnęłam. Obudziłam się jednak w samą porę aby ujrzeć tego wilka, który się tu skradał. Więc go zastrzeliłam. Zanim zdechł zawył i obudził ciebie. Przepraszam, że zasnęłam... - Jenni bardzo żałowała.
  • - Nie, nic się nie stało! Dobrze że się obudziłaś! Inaczej byśmy nie żyły! - Alyss starała się być wyrozumiała dla siostry. - Jednak, aby oszczędzić nam jakichkolwiek kłopotów, teraz to ja obejmę wartę.
Jenni uśmiechnęła się do siostry. „Alyss jest bardzo dzielna! Ja nie odważyłabym się przejąć teraz warty. Nie w takiej chwili...” pomyślała. Rozmyślała jeszcze chwilę, ale po chwili opadły jej powieki i zasnęła.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że ten rozdział również wam się podoba!! Ja jestem zadowolona!
Bardzo dziękuję wam za te 200 wyświetleń!!
Proszę was również o komentarze! Dzięki nim będe mogła zorientować się co o moim blogu myślicie!!
Pozdrawiam
          Justyna   :)

poniedziałek, 4 czerwca 2012

Baaaardzo dziękuję!!

Baaaardzo dziękuję za te 100 wyświetleń!!
Przynajmniej wiem, że ktoś to czyta!!
:) :) :) :) :)
Justyna

Rozdział 3


  • - Alyss, prawa noga do tyłu! Tak, teraz dobrze. Jenni! Podnieś łuk trochę wyżej! Może być. - Will wcielił się w rolę nauczyciela – Pamiętajcie! Jeżeli strzelacie z łuku, musicie go trzymać pod odpowiednim kątem! I zawsze musicie się z koncentrować zanim wypuścicie strzałę!
  • - To już się robi nudne! Mam już dosyć tej ciągłej koncentracji!!! - szepnęła Jenni do siostry i oddała strzał.
  • - Auuuuu – krzyknęła, ponieważ gdy wypuszczała strzałę źle trzymała łuk i cięciwa mocno uderzyła ja w rękę.
  • - Ale jak widzisz koncentracja jest potrzebna m.in. po to, aby cie nie bolały ręce – pouczyła siostrę Alyss z małym uśmieszkiem. - Will ma rację. Jeżeli chcesz osiągnąć sukces, a w naszym przypadku coś upolować musisz się skupić!!!
  • - Tak, to prawda! A teraz spójrz na swoją strzałę – chłopak wskazał w stronę polany, gdzie w połowie odległości między tarczą a dziewczętami, w trawie leżała strzała Jenni – nie doleciała nawet do połowy!!! A jeżeli będziesz celowała do jakiegoś zwierzęcia i coś na przykład rozproszy twoją uwagę, a ty nie będziesz skupiona efekt będzie taki sam!!!
  • - Dziękuję, następnym razem będę bardziej uważać. - Dziewczynę chyba przekonał krótki wykład Willa.
  • - Will! - zawołała Alyss – kiedy zaczniemy ćwiczyć w terenie?
  • - W sumie już nieźle sobie radzicie, więc myślę, że już niedługo.
  • - To zawrzyjmy układ: jak my 3 razy pod rząd dobrze strzelimy, a strzały trafią w tarcze to weźmiesz nas na ćwiczenia w terenie, dobrze? - Alyss jak najszybciej chciała wypróbować swoje nowo nabyte umiejętności.
  • - Zgadzam się! Ale jeżeli któraś z was strzeli źle, ćwiczymy przy tarczach do końca dnia!! - Will nie był złośliwy. Przeciwnie! Chciał aby dziewczyny umiały jak najlepiej strzelać z łuku. Te umiejętności miały im się bardzo w życiu przydać.
  • - Ja również się zgadzam! - Alyss domyśliła się o co chodzi Will'owi.
  • - Więc proszę bardzo, strzelajcie!

Po 5 minutach, ku wielkiemu zdziwieniu Will'a, dziewczyny skończyły strzelać. Co było najdziwniejsze każda z nich strzeliła 3 razy bardzo dobrze. „Widocznie jeśli się zmobilizują to potrafią zrobić wszystko' pomyślał Will. Spojrzał na tarcze. Strzały Alyss utknęły prawie w samym środku. Jenni trafiła o około 3 cm od środka tarczy. Zadowolony z wyniku swoich 'uczennic' odebrał od nich łuki i poprowadził w stronę lasu. Na początek pokazał im jak chodzić bezszelestnie aby nie spłoszyć zwierzyny. Co prawda dziewczynom nie udawało się poruszać idealnie cicho, ale jakoś dawały radę. Następnie zaprowadził je do małego strumyka, który jest najczęściej miejscem wodopoju zwierząt. Nie ruszając się czekali około 20 minut dopóki nie pojawiły się dwa zające. Bardzo cicho Will pokazał na migi Alyss, aby to ona strzeliła do zwierzęcia. Dziewczyna prawie bezszelestnie podniosła łuk, naciągnęła cięciwę i puściła strzałę. Pocisk z lekkim furkotem przeciął powietrze i trafił cel w brzuch. Zając upadł nieżywy na ziemię, natomiast drugi zwierzak czym prędzej uciekł. Zabrali upolowaną zdobycz, uprzątnęli ziemię z jakichkolwiek śladów ich bytności i znów czekali na pojawienie się zwierzyny. Jenni miała większe szczęście. Po pół godziny czekania zjawiła się łania z młodym jelonkiem. Will widząc jak cenna jest zdobycz, znów na migi pokazał dziewczynom co mają ustrzelić. Jenni miała wystrzelić do łani, natomiast Alyss miała celować do jelonka. Chłopak dał znak. Obie wystrzeliły prawie jednocześnie. Ranione zwierzęta upadły na ziemie i po chwili były nieżywe. Dziewczęta były uradowane powodzeniem polowania. Ze zdobyczami powróciły do chatki. Szczęśliwe, że w końcu będą mogły zjeść na kolacje coś innego niż warzywa, bardzo szybko ugotowały potrawkę z królika i usmażyły pieczeń z młodego jelonka. Mięso sarny zachowały na następny dzień. Podziękowały Will'owi za naukę. Będą mogły codziennie zaopatrywać spiżarnię w świeże mięso. Uszczęśliwione przebrały się i w takim samym nastroju poszły spać.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Podoba wam się lekcja strzelania z łuku?
Ja jestem z tego rozdziału i ogólnie z całego bloga zadowolona. A wy? :)
Bardzo was proszę o komentarze! :) Chciałabym poznać wasze zdania na temat tego bloga!!

Wkrótce kolejny rozdział!
Pozdrawiam          
                  Justyna

niedziela, 3 czerwca 2012

Rozdział 2


Następnego dnia

  • - Alyss, trzeba pomyśleć o pochówku – stwierdziła Jenni
  • - Och Jenni, nie mogę jeszcze o tym myśleć! Jestem tym zbyt zmęczona! - z oczu dziewczyny popłynęły łzy – Jutro się tym zajmę.
  • - Nie! Trzeba to zrobić jak najszybciej! Im bardziej będziemy zwlekać, tym trudniej będzie nam to zrobić! - Jennifer starała się być stanowcza
  • - Masz rację... Ale wiesz, to bardzo trudne. Nie umiem o tym myśleć tak spokojnie jak ty. Poza tym nie rozumiem dlaczego tak szybko odeszła!! - Alyss powoli dochodziła do siebie
  • - Wiem, ja też nad tym rozmyślałam. Ale i tak nic już nie zmienimy. A teraz weźmy się do roboty!
Po godzinie wszystko było już zaplanowane. Ponieważ dziewczyny nie miały żadnych krewnych, nie zaprosiły nikogo oprócz Will'a. Uroczystość miała być skromna, prosta. Została zaplanowana na następny dzień. Poprowadzić ją miał duchowny Richard z pobliskiego klasztoru. Postanowiły, że ciało ich matki będzie pochowane na cmentarzu przy klasztorze. Gdy skończyły planować zabrały się za porządkowanie chatki. Będą teraz musiały same o nią dbać. O ogródek także. Nigdy nie były bardzo zamożne, ale to co zarabiała ich matka w zupełności wystarczało na utrzymanie domowników. Teraz może być gorzej. W Armenii kobiety mogły pracować dopiero od 25 roku życia. Według prawa dopiero w tym wieku dziewczyna stawała się na tyle odpowiedzialna, aby móc utrzymywać rodzinę. Z ogródka będą mogły mieć warzywa i owoce, ale co z mięsem, narzędziami, utrzymaniem koni i innymi rzeczami? Alyss rozmyślała nad tym bardzo długo. Wreszcie stwierdziła, że same mogłyby polować! Will by je nauczył. Lecz do tego potrzeba narzędzi takich jak np. łuki, strzały, sieci na pułapki i noże myśliwskie. Podzieliła się swoimi myślami z siostrą:
  • - To świetny pomysł Alyss! - krzyknęła Jenni - Jeżeli nie ma innego wyjścia musimy się tego nauczyć!
  • - Wiem. Myślisz, że Will mógłby nam zrobić cztery łuki? - zapytała Alyss
  • - A dlaczego cztery? - Jennifer była zdziwiona
  • - Dwa zapasowe, gdybyśmy zniszczyły te pierwsze podczas nauki – dziewczyna starała się myśleć logicznie
  • - Rzeczywiście, przemyślane!! - Jenni była zaskoczona tokiem myślenia siostry – myślę, że jak go poprosimy to nam je zrobi! Pojechałabym do niego, aby to zrobić, ale nie umiem jeździć konno!
  • - Mogę cie nauczyć! - zaoferowała Alyss – może ci się to później przydać.
Gdy posprzątały dom, wyszły do stajni osiodłać konie. Alyss przydzieliła siostrze konia o imieniu Diament ze względu na jego spokojny byt. Sama zajęła się Jaśminem, bardzo energicznym ogierem.
Później odbyła się pierwsza lekcja jazdy. Nie trwała ona długo, ponieważ Jenni była dziewczyną, która bardzo szybko wszystko pojmowała. Gdy umiała już kłusować, Alyss stwierdziła, że mogą pojechać do Willa. Ponieważ droga nie była długa dotarły tam bardzo szybko. Will gdy usłyszał ich prośbę z miejsca się zgodził. Tydzień później wszystkie łuki były gotowe do użytku. Dziewczyny nie mogły się doczekać lekcji. Miała się ona odbyć następnego dnia.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że podoba wam się rozdział. Wg mnie jest nawet-nawet.
Dziękuję, że wogóle ktoś to czyta.
Proszę was o komentowanie rozdziałów!! Będe mogła się wtedy zorientować co o tym blogu myślicie!!
Pozdrawiam
             Justyna :)