Jenni obudziła się,
ponieważ coś ją uwierało w głowę. Sięgnęła po „to coś”
i wyciągnęła źdźbło słomy. Dopiero wtedy rozejrzała się po
miejscu w którym spała. Była w stajni.
- - To dziwne - powiedziała po cichu do siebie. Spojrzała na drzwi od stajni. Były połamane.Dopiero wtedy wszystko jej się przypomniało. Pamiętała tę noc. Te mrożące krew w żyłach wycia. Lśniące w świetle księżyca kły wilków. Wszystko było tak przerażające, że przestała nawet o tym myśleć. Lecz czegoś jej brakowało. „Gdzie jest Alyss?” pomyślała. W tym momencie do głowy przychodziły jej tylko najgorsze możliwości.
- - O mój Boże! A jeżeli wyszła ze stajni i wilki się na nią rzuciły? Muszę to sprawdzić!! - wzięła łuk i skierowała się w stronę drzwi.
Wychodząc ostrożnie ze
stajni wpadła na Willa.
- - Aaaaa!!! - krzyknęli oboje.
- - Will! Co ty tutaj robisz? - w pierwszej chwili Jenni bardzo się przestraszyła, lecz zaczynała już się uspokajać.
- - Chciałbym zapytać cię o to samo! - Will był bardzo zdziwiony widząc dziewczynę tutaj. - Pukałem do drzwi, ale nikt nie odpowiadał. Pchnąłem więc drzwi i były otwarte. To mnie zdziwiło. Więc przyszedłem sprawdzić czy nie ma was tutaj. I cię znalazłem. Teraz ty powiedz co ty tu robisz z łukiem!!
- - W nocy wilki próbowały się dostać do stajni więc jak najszybciej przyszłyśmy tu z Alyss. Zabiłyśmy kilka zwierząt wraz z przywódcą stada, więc przestraszyły się i uciekły. Ale na wszelki wypadek zostałyśmy tu na noc. Alyss przejęła ostatnią wartę, ale jak się obudziłam to jej nie było, więc chciałam jej poszukać. I wtedy wpadłam na ciebie.
- - Ach, teraz wszystko rozumiem! Ale jak myślisz, gdzie może.... - Will nie skończył zdania gdyż coś zaszeleściło w krzakach. Obydwoje w mgnieniu oka obrócili się. Jenni trzymała łuk gotowy do strzału, a Will momentalnie wyciągnął z pochwy swój nóż myśliwski. Ku ich zdziwieniu i uldze z zarośli wyszła Alyss. W ręku trzymała upolowanego zająca i dwa bażanty.
- - Alyss! - Jenni z radością uściskała zdziwioną siostrę - nie bałaś się pójść sama do lasu po tym incydencie z wilkami?
- - Och, Jenni, przecież wiesz, że wilki zazwyczaj atakują po zmroku!!
- - No tak, zapomniałam! Ale Alyss, tak się o ciebie bałam! Nie wiedziałam gdzie jesteś i czy nic ci się nie stało!!!
- - Przepraszam, że się niepokoiłaś! Myślałam, że wrócę zanim ty się obudzisz! Will - zwróciła się do chłopaka którego dopiero teraz zauważyła - co ty tu robisz?
- - Przyszedłem was odwiedzić i zobaczyć jak się macie. - uśmiechnął się - Z tego co usłyszałem i teraz widzę łuki się przydają, mam rację?
- - Przydają się i to bardzo!!! Gdyby nie one, my i nasze konie byśmy już nie żyły!! - Alyss odwzajemniła uśmiech.
- - Chciałem też, abyście wzięły udział w kolejnej lekcji strzelania z łuku, ale po tej nocnej sytuacji chyba już wam nie jest potrzebna!
- - Zgadzam się z tobą, Will - Jenni dołączyła do rozmowy - poza tym jestem strasznie zmęczona. Nie wiem czy dałabym radę celnie wypuścić strzałę...
- - Ja również sądzę, że moglibyśmy sobie dzisiaj odpuścić lekcję strzelania. - Alyss uśmiechnęła się - A teraz zapraszam was na śniadanie! Za chwilę je przyrządzę. Will, czy mógłbyś wraz z Jenni zabrać stąd te ciała wilków?
W tym momencie oczy
wszystkich skierowały się w stronę drzwi stajni przed którymi
leżało osiem martwych zwierząt. Dopiero teraz zwrócili na nie
uwagę.
- - Jasne Alyss! - mówił to patrząc w jej błękitne oczy - Ty w tym czasie idź przygotować posiłek. My zaraz wrócimy. Choć Jenni - zwrócił się do dziewczyny.
- - Dobrze. Gdy wrócicie, przyjdźcie do kuchni! Śniadanie powinno być już wtedy gotowe! - posłała im uśmiech, odwróciła się i skierowała w stronę domu.
Will i Jenny natychmiast
zabrali się do pracy. Aby nie musieć nieść ciał na rękach,
przywiązali do przednich łap zwierząt sznurek i ciągnęli ich do
lasu. Gdy odeszli już od domu spory kawałek, odwiązywali sznurek i
wracali po kolejne zwłoki zwierząt. Will w czasie tej pracy cały
czas rozmyślał o tym, jak piękne są oczy i uśmiech Alyss. Po
jakimś czasie doszedł do wniosku, że dziewczyna bardzo mu się
podoba. Stwierdził jednak, że nie chce niszczyć tej przyjaźni
głębokimi wyznaniami. Alyss mogłaby się zawstydzić, a ich
znajomość nie była by tak serdeczna jak teraz. Postanowił, że
nadal będzie zachowywał się jak przyjaciel. Kto wie, może kiedyś
coś z tej przyjaźni rozkwitnie? Will postanowił dać możliwość
działania czasowi.
Gdy skończyli pracę,
skierowali się do kuchni. Już z podwórza czuć było zapach
pieczonego mięsa. Wchodząc do domu usłyszeli śpiew Alyss. Bardzo
często przygotowując posiłek śpiewała piosenki. Will od razu
zaczął się rozkoszować cudownym głosem dziewczyny. Lecz po
chwili uświadomił sobie, że chciał się zachowywać tylko jako
przyjaciel. Natychmiast doprowadził swój umysł do porządku. Alyss
gdy usłyszała, że ktoś wszedł do domu, przestała śpiewać.
Zawstydzona, że Will ją usłyszał, zaczerwieniła się. By
przykryć swoje zmieszanie, poprosiła siostrę, żeby poustawiała
naczynia na stole. Gdy Jenni wykonała tę czynność, Alyss nałożyła
jedzenie. Zasiedli do stołu. Will próbował sie skupić na posiłku,
lecz co chwilę zapatrywał się w złociste włosy Alyss. Dziewczyna
zmieszała się.
- - Will, czy coś się stało? - spytała chłopaka.
- - Nie, dlaczego pytasz? - zaczerwienił się.
- - Ponieważ mi się tak przypatrujesz!
- - Ach! Przepraszam! Zamyśliłem się! - próbował sie wytłumaczyć. W myślach jednak zganił się, że nie umie nad sobą zapanować.
Wrócili z powrotem do
posiłku. Will, aby odsunąć w niepamięć swój postępek,
opowiadał o małym jeziorku, które zauważył na skraju lasu.
- - Skoro, jak opowiadasz, wokół niego rośnie mnóstwo roślin, na pewno zbiera się przy nim wiele zwierząt! Może to być ich wodopój! Prawdopodobnie jest to idealne miejsce do polowań! - Alyss była zachwycona.
- - Tak, to prawda. Będziecie mogły się codziennie zaopatrywać w świeże mięso! Właśnie po to wam o nim powiedziałem!
Rozmowa toczyła się dalej.
Po jakimś czasie Will stwierdził, że musi już iść. Pożegnał
się z dziewczynami i odszedł. Alyss i Jenny wróciły do swoich
normalnych obowiązków. Sprzątnęły cały dom, wypieliły ogródek,
wytrzepały koce i wykonały jeszcze kilka innych czynności
domowych. Nim się zorientowały nadszedł wieczór. Przebrały się
w koszule nocne i ułożyły do snu.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Baaaardzo was przepraszam, że tak długo nie dodawałam tego rozdziału!!! Ale zrobiłam to teraz!!! Lepiej późno niż wcale!!!
Chciałabym, abyście dodawali komentarze! Bardzo mi na tym zależy, ponieważ dowiaduję się wtedy, co o moim blogu myślicie!!
Pozdrawiam
Justyna
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz